Python’da yürütme yığını çerçevelerini temsil eden nesnelerdir. Çerçeve nesneleri, bir çalışma zamanı yürütme ortamı sırasında Python yorumlayıcısının bilmesi gereken tüm bilgileri içerir.

Niteliklerinden bazıları, önceki yığın çerçevesine bir bağlantı, yürütülmekte olan kod nesnesi, yerel ve genel ad alanları için sözlükler ve geçerli yönergeyi içerir. Her işlev çağrısı yeni bir çerçeve nesnesi ile sonuçlanır ve her çerçeve nesnesi için bir C yığın çerçevesi de oluşturulur. Bir çerçeve nesnesine erişebileceğiniz yerlerden biri de geri izleme nesnesidir.

Geri izlemeler

Python’da bir hata yaptığınızda, bir istisna ortaya çıkar. İstisnalar yakalanmaz veya “işlenmez” ise, tercüman aşağıda gösterilen çıktıya benzer bazı teşhis bilgileriyle çıkar.

Geri izleme nesnesi, yalnızca bir istisna için yığın izleme bilgilerini tutan ve bir istisna oluştuğunda oluşturulan bir veri öğesidir. İstisna için bir işleyici sağlanırsa, bu işleyiciye geri izleme nesnesine erişim verilir.

Nesneleri Dilimle

Dilim nesneleri, Python genişletilmiş dilim söz dizimi kullanılırken oluşturulur. Bu genişletilmiş sözdizimi, farklı indeksleme türlerine izin verir. Bu çeşitli indeksleme türleri, adım indeksleme, çok boyutlu indeksleme ve Ellipsis türünü kullanan indekslemeyi içerir.

Çok boyutlu indeksleme için söz dizimi şöyledir: sıra başlangıç : bitiş1, başlangıç2 : bitiş2] veya üç nokta kullanılarak sıra[…, başlangıç1 : bitiş1]. Dilim nesneleri, slice() yerleşik işlevi tarafından da oluşturulabilir. Genişletilmiş dilim sözdizimi şu anda yalnızca NumPy modülü ve JPython gibi harici üçüncü taraf modüllerde desteklenmektedir.

Sekans türleri için adım indeksleme, bir sekans[starting_index : bitiş_index : adım] söz dizimi ile “adım” benzeri erişime izin veren üçüncü bir dilim öğesine izin verir. Burada JPython kullanarak adım indekslemenin bir örneğini göstereceğiz.

Üç nokta nesneleri, yukarıda gösterildiği gibi genişletilmiş dilim gösterimlerinde kullanılır. Bu nesneler, dilim sözdizimindeki (…) gerçek elipsleri temsil etmek için kullanılır. Null nesnesi gibi, üç nokta nesnelerinin de tek bir ad, Ellipsis ve her zaman bir Boole gerçek değerine sahiptir.

XRange nesneleri, range() yerleşik işlevinin bir kardeşi olan yerleşik xrange() işlevi tarafından oluşturulur ve bellek sınırlı olduğunda ve range() alışılmadık derecede büyük bir veri kümesi oluşturduğunda kullanılır. range() ve xrange() hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.

Python türlerine ilginç bir yan macera için, okuyucuyu standart Python kitaplığındaki türler modülüne bir göz atmaya davet ediyoruz.

Tüm standart türdeki nesneler, doğruluk değeri açısından test edilebilir ve aynı türdeki nesnelerle karşılaştırılabilir. Nesnelerin doğal doğru veya yanlış değerleri vardır. Nesneler boş olduklarında, sıfırın herhangi bir sayısal temsilinde veya Null nesnesi Yok olduğunda yanlış bir değer alır.

python // operator
python dili – pdf
For Döngüsü Python Örnekleri
Python For Döngüsü
Python kullanım alanları
python // operator ne demek
Python Özellikleri
Python ekşi

Değer Karşılaştırması

Karşılaştırma işleçleri, aynı türden üyeler arasındaki iki veri değerinin eşitliğini belirlemek için kullanılır. Bu karşılaştırma işleçleri, tüm yerleşik türler için desteklenir. Karşılaştırmalar, karşılaştırma ifadesinin geçerliliğine bağlı olarak doğru veya yanlış değerler verir.

Python, bu değerleri sırasıyla yanlış ve doğru için 0 ve 1 düz tamsayıları olarak yorumlamayı seçer; bu, her karşılaştırmanın bu iki olası değerden biriyle sonuçlanacağı anlamına gelir. Python’un değer karşılaştırma işleçlerinin bir listesi verilmiştir.

Gerçekleştirilen karşılaştırmaların her bir veri türü için uygun olanlar olduğuna dikkat edin. Yani sayısal tipler sayısal değere göre işaret ve büyüklükte karşılaştırılacak, diziler sözlüksel olarak karşılaştırılacak vb.

Burada, karşılaştırmaların kesinlikle nesne değerleri arasında olduğunu, yani karşılaştırmaların gerçek veri nesneleri arasında değil, veri değerleri arasında olduğunu belirtmek isteriz. İkincisi için, aşağıda açıklanan nesne kimliği karşılaştırma işleçlerini erteleyeceğiz.

Nesne Kimliği Karşılaştırması

Python, değer karşılaştırmalarına ek olarak, nesnelerin kendilerini doğrudan karşılaştırma fikrini de destekler. Nesneler diğer değişkenlere (referans olarak) atanabilir. Her değişken aynı (paylaşılan) veri nesnesini işaret ettiğinden, bir değişken aracılığıyla gerçekleştirilen herhangi bir değişiklik nesneyi değiştirecek ve dolayısıyla aynı nesneye yapılan tüm referanslar aracılığıyla yansıtılacaktır.

Bunu anlamak için, değişkenleri artık nesnelerle bağlantılı olarak düşünmeniz ve değerlerin kendisiyle daha az ilgilenmeniz gerekecek. Üç örneğe bir göz atalım.

Bu ifadeye değer açısından baktığınızda, çoklu bir atama gerçekleştirdiğiniz ve hem foo1 hem de foo2 değişkenlerine 4 sayısal değerini atadığınız anlaşılıyor.

Bu bir dereceye kadar doğrudur, ancak kapakları kaldırdığınızda, içeriği veya 4 değeri olan sayısal bir nesnenin yaratıldığını göreceksiniz. Ardından, bu nesnenin referansı her iki foo1’e de atanır ve foo2, hem foo1 hem de foo2’nin aynı nesneye takma ad vermesiyle sonuçlanır. İki referanslı bir nesneyi gösterir.

Bu örnek ilkine çok benziyor: 4 değerine sahip sayısal bir nesne yaratılıyor ve ardından bir değişkene atanıyor. foo2 = foo1 oluştuğunda, foo2, foo1 ile aynı nesneye yönlendirilir çünkü Python, referansları ileterek nesnelerle ilgilenir. foo2 daha sonra orijinal değer için yeni ve ek bir referans olur. Yani hem foo1 hem de foo2 artık aynı nesneyi işaret ediyor. Yukarıdaki aynı rakam burada da geçerlidir.

Bu örnek farklı. Önce sayısal bir nesne oluşturulur, ardından foo1’e atanır. Ardından ikinci bir sayısal nesne oluşturulur ve bu sefer foo2’ye atanır. Her iki nesne de tam olarak aynı değeri saklasa da, sistemde gerçekten de iki farklı nesne vardır; foo1 birinciyi ve foo2 ikinciyi gösterir. Aşağıda, her iki nesnenin de aynı değere sahip olmasına rağmen artık iki farklı nesnemiz olduğunu gösteriyor.

Yukarıdaki diyagramlarımızda neden kutuları kullanmayı seçtik? Pekala, bu kavramı görselleştirmenin iyi bir yolu, bir kutuyu (içinde içerik olan) bir nesne olarak hayal etmektir. Bir değişkene bir nesne atandığında, kutuya yapıştırılacak bir “etiket” oluşturan bu, bir referans yapıldığını belirtir.

Aynı nesneye her yeni gönderme yapıldığında, kutunun üzerine başka bir çıkartma yapıştırılır. Referanslar terk edildiğinde, bir etiket kaldırılır. Bir kutu, yalnızca tüm etiketler kutudan çıkarıldığında “geri dönüştürülebilir”. Sistem bir kutuda kaç etiket olduğunu nasıl takip ediyor?

Her nesne, o nesneye yapılan toplam başvuru sayısını izleyen bir sayaçla ilişkilendirilmiştir. Bu sayı, basitçe, belirli bir nesneye kaç değişkenin “işaret ettiğini” gösterir. Bu, son bölümde tanıttığımız referans sayısıdır. Python, bir çift değişkenin gerçekten aynı nesneye atıfta bulunup bulunmadığını test etmek için is ve is not operatörlerini sağlar.

İfadeler, tümü Python anahtar sözcükleri olan ve, veya, ve değil, mantıksal mantıksal işleçler kullanılarak birbirine bağlanabilir veya olumsuzlanabilir. Bu Boole işlemleri, en yüksekten en düşüğe öncelik sırasına göre yapılır. Not operatörü en yüksek önceliğe sahiptir ve tüm karşılaştırma operatörlerinin hemen bir seviye altındadır. Bunu sırasıyla ve ve veya işleçleri takip eder.

Daha önce, Python’un tek bir ifade içinde birden çok karşılaştırmayı desteklediği kavramını tanıtmıştık. Bu ifadeler, onları bir araya getiren bir örtük ve operatöre sahiptir.

The post Python’da Yürütme – Python Analizi Yaptırma Fiyatları – Python Yazılım Analizi Örnekleri – Ücretli Python Analizi Yaptırma – Python Dili first appeared on Akademi Delisi (Tez Yaptırma).

Python’daki for döngüsü, bir sayaç gibi çalışan geleneksel bir for koşullu döngüsünden çok, bir kabuk komut dosyası dilindeki foreach yinelemeli türde bir döngüye benzer. Python’un for döngüsü, daha sonra bir dizi türü (liste, tuple veya string) olarak tanımlayacağımız şeyi alır ve bu dizinin her bir öğesini yineler.

Öğeleri ayrı satırlar yerine aynı satırda görüntülersek, önceki örnekteki çıktımız daha prezentabl görünebilir. print deyimleri varsayılan olarak her satırın sonuna otomatik olarak bir NEWLINE karakteri ekler. Bu, print deyimi bir virgülle ( , ) sonlandırılarak engellenebilir.

Kod, çıktı satırımızı sonlandırıcı bir NEWLINE ile temizlemek için bağımsız değişken içermeyen ek bir print deyimi eklemek için daha fazla değişiklik gerektiriyordu; Aksi takdirde, bilgi istemi, son veri çıktısından hemen sonra aynı satırda görünecektir. İşte değiştirilmiş kod ile çıktı.

print deyimlerindeki virgülle ayrılmış öğeler, görüntülendikçe aralarında otomatik olarak sınırlayıcı bir boşluk içerecektir. Bir dizi biçimi sağlamaktır çünkü virgüllerin oluşturduğu boşluklar hakkında endişelenmenize gerek kalmadan tam çıktı düzenini belirler. Ayrıca tüm verilerin, biçim operatörünün sağ tarafındaki grup veya sözlükte tek bir yerde gruplandırılmasına izin verir.

Dize biçimi operatörünü kullanmak, yukarıdaki örnekte görebileceğiniz gibi, çıktıdan önce bazı hızlı dize işlemleri yapmamıza da izin verir.

Döngülere giriş yazımızı Python’un for deyimini nasıl daha geleneksel bir döngü, yani sayısal bir sayma döngüsü gibi hareket ettirebileceğimizi göstererek bitiriyoruz.

Bir for döngüsünün davranışını değiştiremeyeceğimiz için (bir dizi üzerinde yinelenir), dizimizi bir sayı listesi olacak şekilde değiştirebiliriz. Bu şekilde, hala bir diziyi yineliyor olsak da, en azından tasavvur ettiğimiz sayı sayma ve artışı gerçekleştiriyor gibi görünecektir.

Döngümüz içinde herNum, görüntülediğimiz tamsayı değerini içerir ve bunu istediğimiz herhangi bir sayısal hesaplamada kullanabiliriz. Sayı aralığımız farklı olabileceğinden, Python bizim için böyle bir liste oluşturmak için yerleşik range() işlevini sağlar. Tam olarak istediğimizi yapıyor, bir dizi sayı alıyor ve bir liste oluşturuyor.

Sözdiziminde rahat olduğunuzda, dosya erişimi bir dilin en önemli yönlerinden biridir; Bazı gerçek işleri yapmak için kalıcı depolamanın gücü gibisi yoktur.

dosya_adı değişkeni, açmak istediğimiz dosyanın dize adını içerir ve erişim_modu, okuma için ‘r’, yazma için ‘w’ veya ekleme için ‘a’dır. Access_mode dizisinde kullanılabilecek diğer işaretler, ikili okuma-yazma erişimi için ‘+’ ve ikili erişim için ‘b’ içerir. Mod sağlanmazsa, dosyayı açmak için varsayılan salt okunur (‘r’) kullanılır.

NOT:  Nitelikler, bir veri parçasıyla ilişkili öğelerdir. Nitelikler, basitçe veri değerleri veya işlevler ve yöntemler gibi yürütülebilir nesneler olabilir. Ne tür nesnelerin nitelikleri vardır? Birçok. Sınıflar, modüller, dosyalar, karmaşık sayılar. Bunlar, öznitelikleri olan Python nesnelerinden yalnızca birkaçıdır.

Python for döngüsü Örnekleri
Python For Döngüsü
Python döngü
Python while döngüsü Örnekleri
Python sonsuz döngü
Python sayı aralığı belirleme
Python for döngüsü liste
Python while Döngüsü

Nesne niteliklerine nasıl erişebilirim? Noktalı öznitelik gösterimi ile, yani nesne ve öznitelik adlarını bir nokta veya noktayla ayırarak bir araya getirerek: object.attribute.

Open() başarılı olursa, tutamaç (tutma yeri) olarak bir dosya nesnesi döndürülür. Bu dosyaya sonraki tüm erişimler dosya tanıtıcısından geçmelidir. Bir dosya nesnesi döndürüldüğünde, readlines() ve close() gibi yöntemleri aracılığıyla diğer işlevselliğe erişimimiz olur. Yöntemler, dosya nesnelerinin öznitelikleridir ve noktalı öznitelik gösterimi yoluyla erişilmelidir.

Aşağıda, kullanıcıdan bir metin dosyasının adını soran, ardından dosyayı açan ve içeriğini ekranda görüntüleyen bazı kodlar verilmiştir.

Her seferinde bir satırı okumak ve görüntülemek için döngü yapmak yerine, kodumuz biraz farklı bir şey yapar. Tüm satırları bir çırpıda okuyoruz, dosyayı kapatıyoruz ve ardından dosyanın satırlarını yineliyoruz. Bu şekilde kodlamanın bir avantajı, dosya erişiminin daha hızlı tamamlanmasına izin vermesidir.

Çıktı ve dosya erişimi, bir satırı okuma ve bir satırı yazdırma arasında gidip gelmek zorunda değildir. Daha temizdir ve biraz ilgisiz iki görevi ayırır. Buradaki uyarı dosya boyutudur. Yukarıdaki kod, makul boyutlardaki dosyalar için uygundur. Çok büyük programlar çok fazla bellek kaplayabilir, bu durumda her seferinde bir satır okumaya geri dönmeniz gerekir.

Kodumuzdaki diğer ilginç ifade ise yine NEWLINE karakterinin yazdırılmasını engellemek için print deyiminin sonunda virgül kullanıyoruz. Neden? Çünkü dosyanın her metin satırı zaten her satırın sonunda NEWLINE’lar içeriyor. NEWLINE’ın yazdırılarak eklenmesini engellemeseydik, görüntümüz çift aralıklı olurdu.

Hatalar ve İstisnalar

Derleme sırasında sözdizimi hataları algılanır, ancak Python, program yürütme sırasında hataların algılanmasına da izin verir. Bir hata algılandığında, Python yorumlayıcısı bir istisna oluşturur.

Python’un istisna raporlamasının çalışma zamanında oluşturabileceği bilgilerle donanmış olan programcılar, uygulamalarında hızlı bir şekilde hata ayıklayabilir ve yazılımlarında, beklenen bir hata meydana geldiğinde belirli bir eylem biçimini alacak şekilde ince ayar yapabilir.

Kodunuza hata algılama veya istisna işleme eklemek için, onu bir try-except ifadesiyle “sarmanız” yeterlidir. try ifadesini takip eden paket, yönetmek istediğiniz kod olacaktır. İstisnadan sonra gelen kod, beklediğiniz istisna meydana geldiğinde yürütülecek kod olacaktır.

Python’daki işlevler, diğer dillerin çoğuna benzer kurallara ve sözdizimine uyar: İşlevler, işlevsel işleç ( ( ) kullanılarak çağrılır), işlevler kullanılmadan önce bildirilmelidir ve işlev türü, döndürülen değerin türüdür.

İşlev çağrılarının tüm bağımsız değişkenleri referans olarak yapılır, yani işlev içinde bu parametrelerde yapılan herhangi bir değişiklik, çağıran işlevdeki orijinal nesneleri etkiler.

Bir işlevi bildirmek için kullanılan sözdizimi, işlev adının izlediği def anahtar sözcüğünden ve işlevin alabileceği herhangi bir bağımsız değişkenden oluşur. Yukarıdaki argümanlar gibi işlev argümanları isteğe bağlıdır, dolayısıyla yukarıda parantez içine alınmalarının nedeni budur. (Kodunuza fiziksel olarak parantez koymayın!) İfade iki nokta üst üste ile sona erer (bir if veya while ifadesinin sonlandırıldığı gibi) ve ardından işlev gövdesini temsil eden bir kod paketi gelir.

The post Döngü ve Aralıklar – Python Analizi Yaptırma Fiyatları – Python Yazılım Analizi Örnekleri – Ücretli Python Analizi Yaptırma – Python Dili first appeared on Akademi Delisi (Tez Yaptırma).

Döngüler ve Diğer Bazı İfadeler

Şimdiye kadar, biraz sabırsızlanmaya başladığınıza eminim. Pekala, tüm bu veri türleri harika, ama onlarla pek bir şey yapamazsınız, değil mi?

Tempoyu biraz artıralım. Halihazırda birkaç ifade türüyle karşılaştınız (yazılı ifadeler, içe aktarma ifadeleri, atamalar). Koşullu ifadeler ve döngüler dünyasına dalmadan önce, bunları kullanmanın başka yollarına bir göz atalım. Ardından, liste kavramalarının ifade olmalarına rağmen neredeyse koşullu ifadeler ve döngüler gibi nasıl çalıştığını göreceksiniz ve son olarak pass, del ve exec’e bir göz atacaksınız.

Python hakkında daha fazla şey öğrendikçe, Python’un bildiğinizi sandığınız bazı yönlerinin sizi hoş bir şekilde şaşırtmayı bekleyen gizli özelliklere sahip olduğunu fark edebilirsiniz. Yazdırma ve içe aktarmadaki bu tür güzel birkaç özelliğe bir göz atalım.

Virgülle Yazdırma

Bir dize olan veya otomatik olarak bir dizeye dönüştürülen bir ifadeyi yazdırmak için print’in nasıl kullanılabileceğini gördünüz. Ancak, virgülle ayırdığınız sürece aslında birden fazla ifade yazdırabilirsiniz.

İkincisi, yalnızca verilen modülden her şeyi almak istediğinizden emin olduğunuzda kullanılmalıdır. Peki ya her biri open adlı bir işlev içeren iki modülünüz varsa, örneğin o zaman ne yaparsınız? İlk formu kullanarak modülleri içe aktarabilir ve ardından işlevleri aşağıdaki gibi kullanabilirsiniz.

Hem değişkenler hem de veri yapılarının bölümleri (bir listedeki konumlar ve dilimler veya bir sözlükteki yuvalar gibi) için epeyce atama örneği gördünüz, ancak dahası da var. Aynı anda birkaç farklı görevi gerçekleştirebilirsiniz.

Bu, özellikle bir işlev veya yöntem bir demet (veya başka bir dizi veya yinelenebilir nesne) döndürdüğünde kullanışlıdır; Diyelim ki bir sözlükten rastgele bir anahtar/değer çifti almak (ve kaldırmak) istiyorsunuz. Daha sonra, tam da bunu yapan popitem yöntemini kullanarak çifti bir demet olarak döndürebilirsiniz. Ardından, döndürülen demeti doğrudan iki değişkene açabilirsiniz.

Bu, işlevlerin bir demet olarak paketlenmiş ve tek bir atama yoluyla kolayca erişilebilen birden fazla değer döndürmesine olanak tanır. Paketten çıkardığınız dizi, tam olarak = işaretinin solunda listelediğiniz hedefler kadar öğeye sahip olmalıdır; aksi takdirde Python, atama gerçekleştirildiğinde bir istisna oluşturur.

Python koşullu ifadeler
Python koşullu durumlar Örnekleri
Python if elif else örnekleri
Python if else Soruları
Python For Örnekleri
Python komutları ve anlamları
Python For Döngüsü
Python Dersleri PDF

Zincirleme Görevler

Birkaç değişkeni aynı değere bağlamak istediğinizde zincirleme atamalar kısayol olarak kullanılır. Bu biraz önceki bölümdeki eş zamanlı atamalara benziyor, ancak burada yalnızca bir değerle uğraşıyorsunuz.

Artırılmış Ödevler

x = x + 1 yazmak yerine, ifade operatörünü (bu durumda +) atama operatörünün (=) önüne koyabilir ve x += 1 yazabilirsiniz. Buna artırılmış atama denir ve tüm standartlarla çalışır.

■İpucu : Genel olarak, özellikle bir döngüde parça parça büyük bir dize oluşturuyorsanız, dizelerle += kullanmamalısınız (döngüler hakkında daha fazla bilgi için bu bölümün ilerisindeki “Döngüler” kısmına bakın). Her ekleme ve atamanın yeni bir dizi oluşturması gerekir ve bu zaman alır ve programınızı yavaşlatır. Çok daha iyi bir yaklaşım, küçük dizeleri bir listeye eklemek ve listeniz bittiğinde büyük dizeyi oluşturmak için string yöntemini birleştirmeyi kullanmaktır.

Bu gerçekten bir tür ifade değil, sonraki iki bölümü ele alırken ihtiyacınız olacak bir şey. Bir blok, bir koşul doğruysa (koşullu ifadeler) veya birkaç kez yürütülürse (döngüler) vb. yürütülebilen bir ifadeler grubudur. Kodunuzun bir bölümünü girintileyerek bir blok oluşturulur; yani önüne boşluk koymak.

■Not: Bloklarınızı girintilemek için sekme karakterlerini de kullanabilirsiniz. Python, bir sekmeyi, her sekiz boşlukta bir sekme durağı olacak şekilde bir sonraki sekme durağına geçiş olarak yorumlar, ancak standart ve tercih edilen stil, yalnızca boşluk kullanmak, sekme kullanmamak ve özellikle her girinti düzeyi için dört boşluk kullanmaktır.

Pek çok dilde özel bir kelime veya karakter (örneğin, başla veya {) bir tümceyi başlatmak için kullanılır ve başka bir sözcük veya karakter (örneğin, bitiş veya }) onu bitirmek için kullanılır. Python’da, bir bloğun başlamak üzere olduğunu belirtmek için iki nokta üst üste (:) kullanılır ve ardından o bloktaki her satır (aynı miktarda) girintilenir.

Bir çevreleyen blokla aynı miktarda girintiye geri döndüğünüzde, mevcut bloğun sona erdiğini bilirsiniz.
Şimdi eminim ki bu blokları nasıl kullanacağınızı merak ediyorsunuzdur. Yani, daha fazla uzatmadan, bir göz atalım.

Koşullar ve Koşullu İfadeler

Şimdiye kadar yalnızca her bir ifadenin birbiri ardına yürütüldüğü programlar yazdınız. Bunun ötesine geçmenin ve programınızın bir ifade bloğu yürütüp yürütmeyeceğini seçmesine izin vermenin zamanı geldi.

Şimdi, art arda karşılaştığınız doğruluk değerlerine (doğruluk değerleri üzerine pek çok akıllı şey yapan George Boole’den sonra Boolean değerleri olarak da adlandırılır) nihayet ihtiyacınız olacak.

■Not: Yakından takip ettiyseniz, if ifadesini açıklayan kenar çubuğunu fark etmişsinizdir. Şimdiye kadar resmi olarak tanıtmadım ve göreceğiniz gibi, size şimdiye kadar anlattıklarından biraz daha fazlası var.

Başka bir deyişle, False ve None standart değerleri, tüm türlerin sayısal sıfırı (float, long vb. dahil), boş diziler (boş dizeler, demetler ve listeler gibi) ve boş sözlüklerin tümü yanlıştır. True özel değeri de dahil olmak üzere diğer her şey true olarak yorumlanır. Laura Creighton, bunu doğru ve yanlıştan ziyade bir şey ile hiçbir şey arasında ayrım yapmak olarak tanımlıyor.

Anladım? Bu, Python’daki her değerin bir doğruluk değeri olarak yorumlanabileceği anlamına gelir, bu ilk başta biraz kafa karıştırıcı olabilir, ancak aynı zamanda son derece yararlı olabilir. Ve aralarından seçim yapabileceğiniz tüm bu doğruluk değerlerine sahip olsanız bile, “standart” doğruluk değerleri Doğru ve Yanlış’tır. Python’un eski sürümlerinde, standart doğruluk değerleri 0 (yanlış için) ve 1 (doğru için) idi. Aslında, Doğru ve Yanlış, 0 ve 1’in farklı görünen ama aynı şekilde davranan yüceltilmiş versiyonlarıdır.

The post Koşullu İfadeler – Python Analizi Yaptırma Fiyatları – Python Yazılım Analizi Örnekleri – Ücretli Python Analizi Yaptırma – Python Dili first appeared on Akademi Delisi (Tez Yaptırma).

Şimdiye kadar (neredeyse) sadece ifadelerle, tarifin içerikleriyle çalışıyorduk. Peki ya ifadeler ve talimatlar nedir?

Aslında ben aldattım. Halihazırda iki tür deyim tanıttım: print deyimi ve atamalar. Öyleyse, bir ifade ile bir ifade arasındaki fark nedir? İfade bir şeydir, ifade ise bir şey yapar (veya daha doğrusu bilgisayara bir şey yapmasını söyler). Örneğin 2*2 4 eder, yaz 2*2 ise 4 eder. Fark nedir diye sorabilirsiniz. Sonuçta, çok benzer davranıyorlar. Aşağıdakileri göz önünde bulundur.

Bunu etkileşimli yorumlayıcıda yürüttüğünüz sürece sonuçlar benzerdir, ancak bunun tek nedeni yorumlayıcının her zaman tüm ifadelerin değerlerini yazdırmasıdır ile aynı temsili kullanarak. Bu genel olarak Python için doğru değildir.

Bu bölümün ilerleyen kısımlarında, bu etkileşimli komut istemi olmadan çalışan programların nasıl yapıldığını göreceksiniz ve programınıza 2*2 gibi bir ifade koymak ilginç bir şey yapmayacaktır.4 Buraya print 2*2 koymak, açık Öte yandan, aslında 4 yazdıracaktır.

İfadeler ve ifadeler arasındaki fark, ödevlerle uğraşırken daha belirgin olabilir. İfade olmadıkları için etkileşimli yorumlayıcı tarafından yazdırılabilecek değerleri yoktur.

Gördüğünüz gibi, hemen yeni bir bilgi istemi alırsınız. Ancak bir şeyler değişti; x artık 3 değerine bağlıdır. Bu, genel olarak ifadelerin belirleyici bir niteliğidir: Bir şeyleri değiştirirler. Örneğin, atamalar değişkenleri değiştirir ve baskı ifadeleri ekranınızın görünümünü değiştirir.

Atamalar, herhangi bir programlama dilinde belki de en önemli ifade türüdür; şu anda önemini kavramak zor olabilir. Değişkenler geçici bir “depolama” gibi görünebilir (bir yemek tarifinin tencere ve tavaları gibi), ancak değişkenlerin gerçek gücü, onları manipüle etmek için hangi değerlere sahip olduklarını bilmenize gerek olmamasıdır.

Örneğin, x ve y’nin ne olduğu hakkında hiçbir bilginiz olmasa da x * y’nin x ve y’nin çarpımı olduğunu biliyorsunuz. Bu nedenle, program çalıştırıldığında en sonunda tutacakları (veya başvuracakları) değerleri bilmeden değişkenleri çeşitli şekillerde kullanan programlar yazabilirsiniz.

Kullanıcıdan Giriş Alma

Değerlerini bilmeden değişkenli programlar yazabileceğinizi gördünüz. Elbette tercümanın eninde sonunda değerleri bilmesi gerekir. Öyleyse biz nasıl olabiliriz? Tercüman sadece bizim söylediğimizi bilir, değil mi?

Şart değil. Bir program yazmış olabilirsiniz ve başka biri onu kullanabilir. Programa hangi değerleri sağlayacaklarını tahmin edemezsiniz. Kullanışlı işlev girişine bir göz atalım. (Bir dakika içinde işlevler hakkında söyleyecek daha çok şeyim olacak.)

Burada olan şey, etkileşimli yorumlayıcıda ilk satırın (input(…)) yürütülmesidir. Yeni bir bilgi istemi olarak “Hayatın anlamı:” dizesini yazdırır. 42 yazıp Enter’a basıyorum. Girişin sonuçtaki değeri, son satırda otomatik olarak yazdırılan sayıdır. Çok kullanışlı değil.

Burada, Python istemlerindeki (>>>) ifadeler bitmiş bir programın parçası olabilir ve girilen değerler (34 ve 42) bazı kullanıcılar tarafından sağlanabilir. Programınız daha sonra ikisinin ürünü olan 1428 değerini yazdırır. Ve programı yazarken bu değerleri bilmek zorunda değildiniz, değil mi?

■Not: Diğer kullanıcıların çalıştırabilmesi için programlarınızı ayrı bir dosyaya kaydettiğinizde bu çok daha kullanışlıdır. Bunu yapmayı daha sonra, “Programlarınızı Kaydetme ve Yürütme” bölümünde öğreneceksiniz.

Python koşullu ifadeler
Python if elif else örnekleri
Python For Döngüsü
Python Koşul ifadeleri Örnekleri
Python Döngüler
Python Düzenli ifadeler
Python re modülü
Python if örnekleri

Fonksiyonlar

Sayılar ve ifadelerle ilgili bölümde kuvvetleri hesaplamak için üs alma işlecini (**) kullandım. Gerçek şu ki, bunun yerine pow adı verilen bir işlev kullanabilirsiniz.

Bir işlev, belirli bir eylemi gerçekleştirmek için kullanabileceğiniz küçük bir program gibidir. Python’un harika şeyler yapabilen birçok işlevi vardır. Aslında, kendi fonksiyonlarınızı da oluşturabilirsiniz (bunun hakkında daha sonra konuşacağız); bu nedenle genellikle pow gibi standart işlevlere yerleşik işlevler olarak atıfta bulunuruz.

Önceki örnekte yaptığım gibi bir işlevi kullanmaya, işlevi çağırmak denir. Ona parametreler verirsiniz (bu durumda 2 ve 3) ve o size bir değer döndürür. Bir değer döndürdüğü için, işlev çağrısı, daha önce tartışılan aritmetik ifadeler gibi, yalnızca başka bir ifade türüdür. Aslında, daha karmaşık ifadeler oluşturmak için işlev çağrılarını ve işleçleri birleştirebilirsiniz.

■Not : Ondalık basamakların tam sayısı, kullandığınız Python sürümüne bağlı olarak değişebilir.

Bunun gibi sayısal ifadelerde kullanılabilecek birkaç yerleşik işlev vardır. Örneğin, abs bir sayının mutlak değerini verir ve kayan sayıları en yakın tamsayıya yuvarlar.

Son iki ifade arasındaki farka dikkat edin. Tamsayı bölme her zaman aşağı yuvarlarken, yuvarlama en yakın tamsayıya yuvarlar. Peki ya belirli bir sayıyı aşağı yuvarlamak isterseniz? Örneğin, bir kişinin 32,9 yaşında olduğunu biliyor olabilirsiniz ama henüz 33 yaşında olmadığı için bunu 32’ye yuvarlamak isteyebilirsiniz. Python’un bunun için bir işlevi vardır (kat adı verilir) – doğrudan mevcut değildir. Pek çok faydalı fonksiyonda olduğu gibi, bir modülde bulunur.

Modüller

Modülleri, yeteneklerini genişletmek için Python’a aktarılabilen uzantılar olarak düşünebilirsiniz. Modülleri (doğal olarak) import adlı özel bir komutla içe aktarırsınız. Bir önceki bölümde (floor) ihtiyacımız olan fonksiyon math adı verilen bir modül içindedir.

Bunun nasıl çalıştığına dikkat edin: import ile bir modülü import ediyoruz ve ardından module.function yazarak o modüldeki fonksiyonları kullanıyoruz. Yaşın bir tamsayı (32) olmasını ve bir kayan nokta (32.0) olmamasını istiyorsanız, int işlevini kullanabilirsiniz.

■Not : Diğer türlere (örneğin, uzun ve kayan) dönüştürmek için benzer işlevler vardır. Aslında bunlar tamamen normal işlevler değildir; bunlar yazım nesneleridir. Daha sonra tipler hakkında söyleyecek daha çok şeyim olacak. Tabanın zıttı, verilen sayıdan büyük veya ona eşit en küçük tamsayı değerini bulan tavandır.

Belirli bir adla (farklı modüllerden) birden fazla işlevi içe aktarmayacağınızdan eminseniz, işlevi her çağırdığınızda modül adını yazmak istemeyebilirsiniz. Daha sonra import komutunun bir varyantını kullanabilirsiniz.

İpucu : Aslında, işlevlere (ve Python’daki diğer birçok şeye) atıfta bulunmak için değişkenleri kullanabilirsiniz. Örneğin, foo = math.sqrt atamasını gerçekleştirerek, karekök hesaplamak için foo’yu kullanmaya başlayabilirsiniz; örneğin, foo(4) 2 verir.

The post Python İfadeleri – Python Analizi Yaptırma Fiyatları – Python Yazılım Analizi Örnekleri – Ücretli Python Analizi Yaptırma – Python Dili first appeared on Akademi Delisi (Tez Yaptırma).