getSize ve setSize yöntemleri, basitçe genişlik ve yükseklikten oluşan demet olan size adlı hayali bir özniteliğin erişimcileridir. Bu kod doğrudan yanlış değil, ancak kusurludur. Bu sınıfı kullanan programcının nasıl uygulandığı (kapsülleme) konusunda endişelenmesine gerek yoktur.

Bir gün uygulamayı, boyutun gerçek bir öznitelik olması ve genişlik ve yüksekliğin anında hesaplanması için değiştirmek isterseniz, bunları erişimcilere sarmanız ve sınıfı kullanan tüm programların da yeniden yazılması gerekir. İstemci kodu (kodunuzu kullanan kod), tüm niteliklerinize aynı şekilde davranabilmelidir.

Peki çözüm nedir? Tüm niteliklerinizi erişimcilere sarmak için mi? Bu da bir ihtimal tabii. Bununla birlikte, çok sayıda basit özniteliğiniz varsa, bu pratik olmaz (ve biraz aptalca); hiçbir yararlı işlem yapılmadan bu öznitelikleri almaktan veya ayarlamaktan başka hiçbir şey yapmayan birçok erişimci yazmanız gerekirdi.

Bu, açıkça kötü bir şey olan kopyala-yapıştır programlama veya çerez kesici kod kokuyor (bazı dillerde bu özel sorun için oldukça yaygın olsa da). Neyse ki Python, erişimcilerinizi sizin için gizleyerek tüm niteliklerinizin birbirine benzemesini sağlayabilir. Erişimcileri aracılığıyla tanımlanan bu niteliklere genellikle özellikler denir.

Aslında, Python’da özellikler oluşturmak için iki mekanizma vardır. En yenisine, yalnızca yeni stil sınıflarda çalışan özellik işlevine odaklanacağım. Ardından, özelliklerin sihirli yöntemlerle nasıl uygulanacağının kısa bir açıklamasını vereceğim.

Özellik İşlev

Özellik işlevini kullanmak son derece basittir. Önceki bölümden Rectangle gibi bir sınıf zaten yazdıysanız, yalnızca tek bir kod satırı eklemeniz gerekir (alt sınıflama nesnesine ek olarak).

Rectangle’ın bu yeni versiyonunda, erişimcinin argüman olarak işlev gördüğü (önce alıcı, ardından ayarlayıcı) özellik işleviyle bir özellik oluşturulur ve bu özellik size adı altında saklanır. Bundan sonra, artık işlerin nasıl uygulandığı konusunda endişelenmenize gerek yok, ancak genişlik, yükseklik ve boyutu aynı şekilde ele alabilirsiniz.

■İpucu Özellikleriniz garip davranıyorsa, sınıfınızın alt sınıflarının nesne olduğundan emin olun (doğrudan veya dolaylı olarak veya doğrudan metasınıfı ayarlayarak). Olmazsa, özelliğin alıcı kısmı çalışmaya devam edecek, ancak ayarlayıcı kısmı çalışmayacaktır. Bu biraz kafa karıştırıcı olabilir.

Aslında, özellik işlevi sıfır, bir, üç veya dört bağımsız değişkenle de çağrılabilir. Bağımsız değişken olmadan çağrılırsa, ortaya çıkan özellik ne okunabilir ne de yazılabilir. Yalnızca bir bağımsız değişkenle (bir alıcı yöntemi) çağrılırsa, özellik yalnızca okunabilir.

Üçüncü (isteğe bağlı) bağımsız değişken, özniteliği silmek için kullanılan bir yöntemdir (argüman almaz). Dördüncü (isteğe bağlı) bağımsız değişken, bir belgeleme dizesidir. Parametreler fget, fset, fdel ve doc olarak adlandırılır; örneğin, yalnızca yazılabilir ve bir docstring içeren bir özellik istiyorsanız, bunları anahtar kelime bağımsız değişkenleri olarak kullanabilirsiniz.

Bu bölüm kısa olmasına rağmen (özellik fonksiyonunun basitliğinin bir kanıtı), çok önemlidir. Çıkarılacak ders şudur: Yeni tarz sınıflarda, erişimciler yerine mülkiyeti kullanmalısınız.

Python hata kodları
Python hata ayıklama
Python hata Türleri
Python hata düzeltme
Python hata bulucu
Python hata deyimleri
traceback (most recent call last) hatası çözümü
Python try except Kullanımı

Statik Yöntemler ve Sınıf Yöntemleri

Özellikleri uygulamanın eski yolunu tartışmadan önce, biraz dolambaçlı yoldan gidelim ve yeni stil özelliklerine benzer şekilde uygulanan diğer birkaç özelliğe göz atalım. Statik yöntemler ve sınıf yöntemleri, sırasıyla staticmethod ve classmethod türlerinin nesnelerindeki yöntemleri sarmalayarak oluşturulur.

Statik metotlar öz argümanlar olmadan tanımlanır ve doğrudan sınıfın kendisinde çağrılabilir. Sınıf yöntemleri, normalde cls adı verilen kendine benzer bir parametre ile tanımlanır. Sınıf yöntemlerini doğrudan sınıf nesnesinden de çağırabilirsiniz, ancak cls parametresi o zaman otomatik olarak sınıfa bağlanır. İşte basit bir örnek (__metaclass__ ayarlayarak yeni stil sınıfların kullanımına dikkat edin).

Yöntemleri bu şekilde manuel olarak sarma ve değiştirme tekniği biraz sıkıcıdır. Python 2.4’te, bunun gibi sarma yöntemleri için dekoratörler adı verilen yeni bir sözdizimi tanıtıldı. (Aslında çağrılabilir nesnelerle sarmalayıcı olarak çalışırlar ve hem yöntemlerde hem de işlevlerde kullanılabilirler.) @ işaretini kullanarak yöntemin (veya işlevin) üzerinde listeleyerek bir veya daha fazla dekoratör (ters sırayla uygulanır) belirtirsiniz. 

Statik yöntemler ve sınıf yöntemleri, Python’da tarihsel olarak önemli olmamıştır, bunun başlıca nedeni, bunun yerine her zaman işlevleri veya bağlı yöntemleri bir şekilde kullanabilmenizdir ve aynı zamanda desteğin önceki sürümlerde gerçekten mevcut olmamasıdır. Bu nedenle, mevcut kodda pek kullanıldığını görmeseniz de, kullanımları vardır (eğer bunları duyduysanız, fabrika işlevleri gibi) ve bazı yenilerini düşünebilirsiniz.

Özellikleri eski tarz sınıflarla da uygulamak mümkündür, ancak özellik işlevi yerine sihirli yöntemler kullanmanız gerekir. Aşağıdaki dört yöntem, ihtiyacınız olan tüm işlevleri sağlar (eski tarz sınıflarda, yalnızca son üçünü kullanırsınız).

Özelliğe göre kullanımı biraz daha zor (ve daha az verimli) olsa da, bu sihirli yöntemler oldukça güçlüdür çünkü bu yöntemlerden birinde birkaç özellikle ilgilenen kod yazabilirsiniz. (Yine de bir seçeneğiniz varsa, mülke bağlı kalın.) Gördüğünüz gibi, sınıfın bu sürümünün ek yönetimsel ayrıntılarla ilgilenmesi gerekiyor.

Bu kod örneğini incelerken aşağıdakilere dikkat etmek önemlidir:

• Söz konusu öznitelik size olmasa bile __setattr__ yöntemi çağrılır. Bu nedenle, yöntem her iki durumu da dikkate almalıdır: Öznitelik boyut ise, öncekiyle aynı işlem gerçekleştirilir; aksi takdirde, sihirli öznitelik __dict__ kullanılır. Tüm örnek özniteliklerine sahip bir sözlük içerir. __setattr__ öğesinin tekrar çağrılmasını önlemek için (programın sonsuz bir döngüye girmesine neden olur) sıradan öznitelik ataması yerine kullanılır.

• __getattr__ yöntemi yalnızca normal bir öznitelik bulunmazsa çağrılır, yani verilen ad size değilse öznitelik yoktur ve yöntem bir AttributeError oluşturur. Sınıfın hasattr ve getattr gibi yerleşik işlevlerle düzgün çalışmasını istiyorsanız bu önemlidir. İsim size ise önceki uygulamada bulunan ifade kullanılır.

The post Kod Hataları – Python Analizi Yaptırma Fiyatları – Python Yazılım Analizi Örnekleri – Ücretli Python Analizi Yaptırma – Python Dili first appeared on Akademi Delisi (Tez Yaptırma).

Bir blok ile birden fazla istisna tipini yakalamak istiyorsanız hepsini aşağıdaki gibi bir tuple içerisinde belirtebilirsiniz. Önceki kodda, kullanıcı bir dizi veya sayıdan başka bir şey girerse veya ikinci sayı sıfırsa, aynı hata mesajı yazdırılır.

Basitçe bir hata mesajı yazdırmak elbette çok yardımcı olmaz. Bir alternatif, bölüm çalışana kadar numara istemeye devam etmek olabilir. Bunu nasıl yapacağınızı bu bölümün ilerleyen kısımlarında yer alan “Her Şey İyi Olduğunda” bölümünde göstereceğim.

istisna yan tümcesindeki istisnaların etrafındaki parantezlerin önemli olduğunu unutmayın; Yaygın bir hata, onları atlamaktır, bu durumda istediğinizden farklı bir şey elde edebilirsiniz. 

Nesneyi Yakalamak

Bir istisna yan tümcesinde istisnanın kendisine erişmek istiyorsanız, bir yerine iki bağımsız değişken kullanabilirsiniz. (Birden fazla istisna yakalıyor olsanız bile, yalnızca tek bir bağımsız değişken dışında tedarik ettiğinizi unutmayın.)

Bu, (örneğin) programınızın çalışmaya devam etmesini istiyorsanız, ancak hatayı bir şekilde günlüğe kaydetmek istiyorsanız (belki yalnızca kullanıcıya yazdırarak) yararlı olabilir. Aşağıda, (gerçekleşirse) istisnayı yazdıran ancak çalışmaya devam eden örnek bir program bulunmaktadır.

Bu küçük programdaki istisna yan tümcesi yine iki tür istisna yakalar, ancak nesnenin kendisini de açıkça yakaladığınız için, kullanıcının ne olduğunu görebilmesi için onu yazdırabilirsiniz.

Program birkaç istisna türünü ele alsa bile, bazıları yine de gözden kaçabilir. Örneğin, aynı bölme programını kullanarak, istemde hiçbir şey yazmadan Enter tuşuna basmayı deneyin. Bunun gibi bir yığın izi almalısınız.

Bu istisna, try/except deyiminden geçti ve haklı olarak öyle. Bunun olabileceğini tahmin etmemiştiniz ve buna hazırlıklı değildiniz. Bu durumlarda, programın hemen çökmesi (böylece neyin yanlış olduğunu görebilirsiniz), istisnayı yakalaması amaçlanmayan bir try/except ifadesiyle gizlemesinden daha iyidir.

Ancak, bir kod parçasındaki tüm istisnaları yakalamak istiyorsanız, istisna sınıfını istisna yan tümcesinden çıkarabilirsiniz.

Dikkat : Bunun gibi tüm istisnaları yakalamak riskli bir iştir çünkü hazırlıklı olduğunuz kadar düşünmediğiniz hataları da gizleyecektir. Ayrıca, kullanıcının Ctrl-C ile yürütmeyi sonlandırma girişimlerini, çağırdığınız işlevlerin sys.exit ile sonlandırma girişimlerini vb. yakalar. Çoğu durumda, İstisna e dışında kullanmak ve istisna nesnesi e üzerinde biraz kontrol yapmak daha iyi olur.

Bazı durumlarda, kötü bir şey olmadıkça yürütülen bir kod bloğuna sahip olmak yararlı olabilir; koşul ifadelerinde ve döngülerde olduğu gibi, bir else yan tümcesi ekleyebilirsiniz.

Burada döngü yalnızca (else yan tümcesindeki break ifadesiyle) herhangi bir istisna ortaya çıkmadığında bozulur. Başka bir deyişle, yanlış bir şey olduğu sürece program yeni girdi istemeye devam eder.

Daha önce belirtildiği gibi, boş bir istisna yan tümcesi kullanmanın bir alternatifi, İstisna sınıfının tüm istisnalarını yakalamaktır (herhangi bir alt sınıfın tüm istisnalarını da yakalayacaktır).

O zaman her şeyi yakalayacağınızdan yüzde 100 emin olamazsınız, çünkü try/except ifadenizdeki kod yaramaz olabilir ve eski moda dize istisnalarını kullanabilir veya belki de İstisna alt sınıfını oluşturmayan özel bir istisna oluşturabilir.

Son olarak, nihayet yan tümcesi vardır. Olası bir istisnadan sonra temizlik yapmak için kullanırsınız. Bir try yan tümcesiyle birleştirilir (ancak bir istisna yan tümcesi değildir).

Önceki bölümde, try yan tümcesinde hangi istisnalar oluşursa oluşsun, finally yan tümcesinin yürütüleceği garanti edilir. (x’i try yan tümcesinden önce başlatmanın nedeni, aksi halde ZeroDivisionError nedeniyle ona asla bir değer atanmamasıydı. Bu, finally yan tümcesinde del kullanıldığında bir istisnaya yol açardı ki bunu yakalayamazsınız.)

python traceback (most recent call last) hatası
traceback (most recent call last) hatası çözümü
traceback (most recent call last) python
Python try except Kullanımı
Python Hata bulucu
Python hata Yakalama
Python hata düzeltme
Python hata Türleri

İstisnalar ve İşlevler

İstisnalar ve işlevler oldukça doğal bir şekilde birlikte çalışır. Bir işlevin içinde bir istisna ortaya çıkarsa ve orada işlenmezse, işlevin çağrıldığı yere yayılır (kabarcıklar yükselir).

Orada da işlenmezse, ana programa (genel kapsam) ulaşana kadar yayılmaya devam eder ve orada bir istisna işleyici yoksa, program bir hata mesajı ve neyin yanlış gittiğine dair bazı bilgiler (bir yığın) ile durur.

Gördüğünüz gibi, hatalıda ortaya çıkan istisna, hatalı ve ignore_exception aracılığıyla yayılır ve sonunda bir yığın izlemesine neden olur. Benzer şekilde, istisna_tutucuya yayılır, ancak orada bir try/except ifadesiyle işlenir.

İstisna işleme çok karmaşık değildir. Kodunuzun bir kısmının belirli bir tür istisnaya neden olabileceğini biliyorsanız ve bu olursa ve olduğunda programınızın bir yığın izlemeyle sonlanmasını istemiyorsanız, gerekli try/except veya try/finally eklersiniz. Gerektiğinde bununla başa çıkmak için ifadeler.

Bazen, koşullu ifadelerle, istisna işlemede yapabildiğinizin aynısını yapabilirsiniz, ancak koşullu ifadeler muhtemelen daha az doğal ve daha az okunabilir olacaktır.

Öte yandan, if/else’in doğal uygulamaları gibi görünen bazı şeyler aslında try/except ile çok daha iyi uygulanabilir. Bir iki örneğe bakalım.

Diyelim ki bir sözlüğünüz var ve eğer varsa, belirli bir anahtarın altında saklanan değeri yazdırmak istiyorsunuz. Orada değilse, hiçbir şey yapmak istemezsiniz.

Kod sezgiseldir, ancak biraz verimsizdir (buradaki asıl mesele gerçekten kodun basitliği olmasına rağmen). Anahtar ‘mesleğini’ iki kez araması gerekir.

Burada işlev basitçe “meslek” anahtarının mevcut olduğunu varsayar. Normalde öyle olduğunu varsayarsanız, bu biraz çaba tasarrufu sağlar: Değer getirilecek ve gerçekten orada olup olmadığını kontrol etmek için fazladan getirme yapılmadan yazdırılacaktır. Anahtar yoksa, istisna yan tümcesi tarafından yakalanan bir KeyError istisnası oluşturulur.

Bir nesnenin belirli bir özniteliği olup olmadığını kontrol ederken try/except’i de yararlı bulabilirsiniz. Örneğin, bir nesnenin yazma özelliğine sahip olup olmadığını kontrol etmek istediğinizi varsayalım. O zaman böyle bir kod kullanabilirsiniz.

Burada try yan tümcesi, onunla yararlı bir şey yapmadan yalnızca özniteliğe erişir. Bir AttributeError ortaya çıkarsa, nesne özniteliğe sahip değildir; aksi halde özniteliği vardır. Bu, tanıtılan getattr çözümüne doğal bir alternatiftir.

Hangisini tercih edeceğiniz büyük ölçüde bir zevk meselesidir. Aslında, getattr dahili olarak tam olarak şu şekilde uygulanır: Özniteliğe erişmeye çalışır ve bu girişimin ortaya çıkarabileceği AttributeError’ı yakalar.

Buradaki verimlilik kazancının büyük olmadığını unutmayın. (Daha çok gerçekten çok küçük gibi.) Genel olarak (programınızda performans sorunları yoksa), bu tür bir optimizasyon için çok fazla endişelenmemelisiniz. Buradaki önemli nokta, bir try/except deyimi kullanmak çoğu durumda if/else ifadesinden çok daha doğaldır (daha “Pythonic”) ve bunu yapabildiğiniz her yerde kullanma alışkanlığı edinmelisiniz.

The post İstisna Yakalamak – Python Analizi Yaptırma Fiyatları – Python Yazılım Analizi Örnekleri – Ücretli Python Analizi Yaptırma – Python Dili first appeared on Akademi Delisi (Tez Yaptırma).